De enkelhandige backhand van Diane Parry is maar een deel van het verhaal

Bij een enkelhandige backhand begint de discussie vaak voordat de volgende bal is geland. Is die slag een wapen, een zwakte of een elegante overlever uit een ander tijdperk? Een etiket is snel geplakt. Het zegt minder wanneer de speelster ondertussen de rallyhoogte heeft veranderd, haar tegenstandster naar voren heeft gelokt of een heel andere slag heeft voorbereid.

Diane Parry is een goede reden om dat oordeel even uit te stellen. In een WTA-profiel van 9 juli 2026 vertelde Thomas Högstedt dat het werken met haar zijn enthousiasme voor het coachen had vernieuwd. Hij noemde zowel haar enkelhandige backhand als haar grote balgevoel. Dat zijn twee waarnemingen. Het aantal handen aan het racket zie je meteen; wat iemand allemaal zinvol met de bal kan doen, is voor een coach de grotere uitnodiging.

Högstedts opmerking bewijst niet dat één hand beter is dan twee. Het profiel bevatte geen vergelijking van alle backhands van Parry, kondigde geen technische verbouwing aan en schreef geen toernooiresultaat toe aan één ingreep. Interessant is de blik van iemand die onder anderen Maria Sharapova, Li Na en Caroline Wozniacki heeft begeleid, en een andere stijl nog steeds op haar eigen mogelijkheden wil onderzoeken.

Variatie moet de opdracht van de tegenstander veranderen

Je kunt verschillende slagen beheersen en toch voorspelbaar spelen. Een topspinbackhand, slice en korte bal vormen pas bruikbare variatie als de keuze verandert wat de tegenstander moet doen. Opties laten zien is iets anders dan een optie met een reden inzetten. Een enkelhandige of dubbelhandige backhand verdient geen tactische waarde alleen doordat hij er bijzonder uitziet.

Neem een denkbeeldige rally. Een speler kiest een lagere, kortere bal omdat zijn tegenstander steeds comfortabel vanuit dezelfde diepe positie slaat. Moet die naar voren komen en de bal op een andere hoogte raken, dan is zijn opdracht veranderd. Of de keuze goed was, hangt vervolgens af van de kwaliteit van de bal en van wat de speler daarna kan afdekken. Een zwevende slice die een gemakkelijke aanval weggeeft, wordt niet slim doordat hij het ritme even onderbrak.

De volgende slag telt even zwaar. Een korte bal kan een bereikbare reactie uitlokken, maar de kans is weg als je zelf nog bezig bent van je vorige slag te herstellen. Lees je het antwoord en arriveer je in balans, dan kan dezelfde gedachte wél iets opleveren. Dit zijn voorbeelden van de redactie, geen reconstructie van Parry’s wedstrijdpatronen. Om balgevoel te beoordelen moet je het punt ook na het mooie contact blijven volgen.

De bruikbare eenheid is een situatie, geen backhand

Een ervaren clubspeler kan zeggen dat de backhand zijn zwakke kant is en daarmee verschillende problemen bedoelen. Een gehaaste return, een rallybal boven de prettige raakhoogte, een lage approach en een neutraal balcontact met genoeg tijd vragen niet hetzelfde. Schrijf je alles op als een backhandfout, dan lijkt de conclusie eenvoudiger dan het werk dat voor verbetering nodig is.

Begin bij de aankomende bal en de positie op het raakmoment. Was er tijd om voor te bereiden? Had de speler ruimte gemaakt of zat de bal te dicht op het lichaam? Moest het antwoord neutraliseren, aanvallen of vooral het punt redden? Pas daarna wordt de gekozen slag nuttige informatie. Dat haalt techniek niet uit het gesprek; het plaatst de techniek in de situatie waarvoor zij moet werken.

Voor iemand met een enkelhandige backhand voorkomt dit twee onhandige uitersten. Het eerste is de slag tegen elke kritiek beschermen omdat hij mooi is. Het tweede is elke misser zien als bewijs dat één hand gebruiken de oorspronkelijke fout was. Een terugkerend probleem verdient aandacht. Maar overstappen naar een heel ander type backhand is een veel grotere beslissing dan het antwoord op één soort aankomende bal aanpassen.

Högstedt begint bij de volgende tegenstander

Het WTA-profiel beschreef een concreet onderdeel van Högstedts voorbereiding: hij stuurt spelers beelden van de volgende tegenstander en richt de training in op wat die ontmoeting vraagt. Dat is specifieker dan in algemene zin beter tennis verlangen. Het verbindt de mogelijkheden van een speler met de vragen die iemand aan de andere kant van het net waarschijnlijk zal stellen.

In hetzelfde artikel sprak hij over de juiste balans voor iedere speler en over het gegeven dat niet elke combinatie van coach en speler past. Dat is relevant bij een uitgesproken eigen stijl. Eerder succes van een trainer maakt één technisch of tactisch model nog niet geschikt voor iedereen. De opdracht is bruikbare opties te ontwikkelen en de situaties aan te pakken waarin die opties vastlopen.

Een clubspeler hoeft geen professionele videoafdeling na te bootsen. Heb je beelden van een vaste tegenstander die je mag gebruiken, zoek dan één herhaald patroon dat relevant is voor de volgende training. Misschien retourneert die vaak hoog door het midden, of loopt die na een korte bal door naar het net. Zie een kleine steekproef als iets waarop je je kunt voorbereiden, niet als een garantie voor ieder punt.

Een oefening waarin kiezen mogelijk blijft

Dit is een oefenidee dat speler en trainer kunnen aanpassen, geen drill die we aan Parry of Högstedt toeschrijven. Begin met een vertrouwd rallypatroon. Laat de partner daarna één eigenschap van de aankomende bal variëren: hoogte, diepte of beschikbare tijd. Houd de veranderingen hanteerbaar genoeg om ze te herkennen. De ontvanger kiest een antwoord en speelt vervolgens het volgende deel van het punt uit.

Bespreek daarna twee zaken apart: paste de keuze bij de bal, en kwam de uitvoering overeen met die keuze? Een verstandig neutraal antwoord kan uitgaan; een slecht gekozen aanval kan als winner eindigen. Als elke winner een goede beslissing en elke misser een slechte beslissing heet, leert de oefening vooral oordelen achteraf. Je zoekt een optie die ook bruikbaar blijft als de aankomende bal minder meewerkt.

Maak de volgende trainingsopdracht smal. Ontbrak ruimte, werk dan met de trainer aan een bruikbare raakpositie. Was het eerste antwoord voldoende maar lag de baan daarna open door de herstelbeweging, neem dan die volgende beweging mee. Werkte een korte bal alleen doordat de partner bleef staan, herhaal de situatie met een actieve tegenstander. Bestaande keuzes laten functioneren hoeft niet te beginnen met het toevoegen van een spectaculaire slag.

Materiaal hoort in het gesprek wanneer het een terugkerend probleem helpt verklaren. Een visuele indruk is alleen niet genoeg om een ander racket of een andere bespanning voor te schrijven. Het WTA-profiel geeft daarvoor geen metingen van Parry’s materiaal. Wie racket, snaren en slag tegelijk verandert, houdt bovendien meerdere verklaringen over voor een nieuw gevoel. Houd eerst de trainingsvraag helder voordat een opvallende backhand een boodschappenlijst wordt.

Parry’s enkelhandige backhand trekt aandacht omdat hij makkelijk te herkennen is. Högstedts verwijzing naar balgevoel vraagt om langer kijken: welke keuzes creëert de speelster, en houden die stand bij de volgende bal? Voor een serieuze recreant is dat de nuttigere maatstaf. Je hoeft geen discussie te winnen over hoeveel handen aan een backhand horen. Je wilt een tegenstander opzadelen met een bal én een vervolg die deze liever niet had gekregen.