Czy niższe napięcie zawsze daje więcej rotacji?

Wypróbuj te kroki w kolejności

1. Zapisz używaną rakietę i jej układ strun, dokładny produkt i rzeczywistą średnicę struny, geometrię jej powierzchni, ustawione na maszynie napięcie odniesienia, datę naciągania oraz łączny czas gry. Nie używaj starego, głęboko wyżłobionego naciągu jako świeżej próby porównawczej.
2. Określ cel rotacji obserwowalnym wynikiem: wysokością prześwitu nad siatką, głębokością względem celu, wysokością po odbiciu albo — jeśli jest dostępny — powtarzalnym pomiarem rotacji z nagrania lub czujnika przy tym samym zamachu. Unikaj niejasnego celu „więcej”.
3. W dwóch identycznych ramach użyj tej samej szpuli i procesu, nieznacznie obniż napięcie odniesienia tylko w jednej, a drugą pozostaw przy wartości bazowej. Trzymaj się zalecanego zakresu producenta i instrukcji naciągania danego modelu.
4. Po takim samym czasie od naciągania zapisz szacowane bieżące napięcie naciągu lub sztywność układu strun w polu oddzielnym od rotacji. Nie zastępuj wzajemnie ustawionego na maszynie napięcia odniesienia, pomiaru bieżącego stanu i wyniku rotacji.
5. Tymi samymi piłkami i na tym samym korcie graj na przemian po przekątnej i wzdłuż linii, odwracając kolejność rakiet. Zapisuj prześwit nad siatką, błędy za długie, za krótkie, w lewo i w prawo, ewentualne zmniejszenie prędkości główki rakiety oraz odsetek centrycznych trafień.
6. Przez dwie lub trzy sesje śledź przesuwanie i powrót strun oraz wyżłobienia. Sprawdź, czy pozornej korzyści w rotacji nie towarzyszy więcej zagrań w aut albo nieregularny kąt wylotu; przy kolejnym naciąganiu zachowaj lub cofnij wyłącznie zmianę napięcia.